Αρχείο για την κατηγορία “Ταινίες”

Έχω αρκετό ελεύθερο χρόνο τελευταία και άρχισα να παρακολουθώ μια αμερικάνικη τηλεοπτική σειρά, το Jericho. Η σειρά περιγράφει τις εξελίξεις που διαδραματίζονται στην Jericho, μια μικρή πόλη του Κάνσας, μετά από μια μαζική πυρηνική επίθεση σε 23 πόλεις των ΗΠΑ.

Σήμερα άρχισα να βλέπω το 5ο επεισόδιο της 1ης σαιζόν όταν έπεσα στην παρακάτω σκηνή:

Η σκηνή διαδραματίζεται στην πόλη Jericho λίγα λεπτά μετά την μερική αποκατάσταση του ηλεκτρικού και του τηλεφωνικού δικτύου. Οι υπηρεσίες αυτές είχαν διακοπεί στην πόλη λίγες μέρες πριν απομονώνοντας την πόλη από τον υπόλοιπο κόσμο, μετά την πυρηνική έκρηξη που σημειώθηκε στην σχετικά κοντινή πόλη του Denver στο Colorado

Δείτε στη συνέχεια το video

Τώρα μάλιστα! Αυτά είναι νέα! Η τεράστια επιτυχία που είχε η παραγωγή της σειράς Sex and the City και οι εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια εισπράξεις που έκανε($300 εκ. στο αμερικάνικο box office), έβαλαν σε σκέψεις τους ηθοποιούς της, κατά τη γνώμη μου, κορυφαίας σειράς που γυρίστηκε ποτέ. Τα Φιλαράκια.

Έτσι λοιπόν, σύμφωνα με δημοσίευμα της DailyMail που αυτή φορά φαίνεται αρκούντως έγκυρο -και λέω αυτή τη φορά γιατί και στο παρελθόν έχει αναφερθεί κάτι παρόμοιο χωρίς όμως αποτέλεσμα- οι ηθοποιοί της σειράς David Schwimmer, Matthew Perry, Mat LeBlanc, Lisa Kudrow, Courteney Cox-Arquette και Jennifer Aniston, δελεασμένοι από τα δολάρια που είδαν να αποφέρει το Sex and the City βλέπουν με καλό μάτι κάτι ανάλογο για Τα Φιλαράκια.

Σύμφωνα με το εν λόγω δημοσίευμα που επικαλείται πληροφορίες εκ των έσω, το μόνο εμπόδιο μέχρι τώρα ήταν η Jennifer Aniston που… το έπαιζε ντίβα. Και η ίδια όμως πλέον φαίνεται να αλλάζει ρότα, βλέποντας την Sarah Jessica Parker να απολαμβάνει δόξα και χρήμα.

Έτσι, αν όλα πάνε καλά, η ταινία θα είναι έτοιμη σε 18 μήνες από τώρα, δηλαδή Χριστούγεννα του σωτήριου έτους 2009. Ας κρατάμε όμως μικρό καλάθι μιας και είπαμε πως ανάλογη φήμη είχε κυκλοφορήσει και παλαιότερα.

Δείτε και ορισμένα αστεία περιστατικά από τα γυρίσματα των επεισοδίων των «Friends».

Μια γρήγορη συμβουλή…

Εδώ και αρκετές ώρες, για λόγους που δεν έχουν διευκρινιστεί, τo URL της IMDb (Internet Movie Database) δεν λειτουργεί. Αν θέλετε πάση θυσία να έχετε πρόσβαση στις πληροφορίες του επισκεφθείτε το βρεττανικό IMDb στην διεύθυνση http://www.imdb.co.uk.

Είδα επιτέλους την ταινία του Γιάννη Σμαραγδή για την οποία έγινε τόσος ντόρος τους περασμένους μήνες. Στην παρούσα δημοσίευση σκοπεύω να την σχολιάσω, τόσο την ίδια, όσο και το παρασκήνιο που την σημάδεψε και δημιούργησε τον ντόρο αυτό.

Αποποίηση. Να σας πω όμως πρώτα ότι τα γούστα μου στις ταινίες είναι μάλλον αυστηρά. Εγώ δεν το καταλαβαίνω βέβαια και με βρίσκω ιδιαίτερα επιεική, αλλά επειδή βλέπω ότι σε αντίθεση με τον πολύ κόσμο μου αρέσουν ελάχιστες ταινίες θεώρησα σωστό να το αναφέρω. Σημειώστε λοιπόν αρχικά ότι είμαι τύπος που παρακολουθώ τις ταινίες και δεν τις βλέπω. Δεν είμαι ο τύπος που βλέποντας μια ταινία, ταυτόχρονα μιλάει στο τηλέφωνο, ξεφυλλίζει περιοδικά, σκέφτεται την γκόμενα που είδε το πρωί στο μετρό και αφήνει την ταινία να παίζει όταν πάει για κατούρημα. Είμαι ο τύπος που πατάει παύση όταν για κάποιο λόγο πρέπει να στρέψει κάπου αλλού την προσοχή του και ο τύπος που βλέπει την ταινία ολόκληρη ακόμα και αν καταλάβει από νωρίς ότι πρόκειται για σπουδαία μπαρούφα. Επιπλέον σημειώστε μερικά πρόχειρα στατιστικά: Από τις ταινίες που βλέπω, και τις οποίες -να φανταστείτε- δεν διαλέγω στην τύχη, βρίσκω εντελώς φρικτές και ανάξιες προβολής περίπου το 65%. Ένα 30% βρίσκω ότι ενώ συνολικά δεν με εντυπωσιάζουν έχουν κάποια  καλά χαρακτηριστικά (π.χ. καλό σενάριο, σκηνοθεσία, μουσική, φωτογραφία κλπ) και κάποιες από αυτές μπορεί να τις συστήσω κιόλας σε γνωστούς και φίλους. Τέλος, μόνο ένα περίπου 5% θεωρώ ότι είναι ταινίες που συνολικά αξίζει να δει κάποιος, γιατί αφού τις δει θα έχει κερδίσει κάτι.

That said, κατατάσω το «El Greco» στα όρια της πρώτης και δεύτερης κατηγορίας. Μια ταινία με μέτρια σκηνοθεσία και μουσική (παρά το βαρύγδουπο όνομα του Vangelis), με αδιάφορο σενάριο και φωτογραφία, με κακά σκηνικά και ένα επώνυμο καστ του οποίου όμως οι ερμηνείες δεν πείθουν καθόλου (με εξαίρεση αυτή του Juan Diego Botto και ίσως και αυτή του Λάκη Λαζόπουλου). Την ταινία δεν σκοπεύω να προτείνω σε κανένα, εκτός ίσως από αυτούς που φτιάχνονται να βλέπουν ταινίες μόνο και μόνο επειδή έχουν ελληνικές αναφορές και τους προκαλούν ανάταση του εθνικού φρονήματος (αυτούς δηλαδή που τους άρεσε και το «300″).

[edit] Βλέπω τώρα στο blog του φίλου μου του Βασίλη ότι είχε κάνει εδώ και καιρό ένα σχόλιο για την ταινία, και βρίσκει την ταινία καλή. Επειδή, όπως ήδη προείπα, τα γούστα μου διαφέρουν από αυτά του περισσότερου κόσμου, ρίξτε μια ματιά στην δική του κριτική, μήπως την βρείτε περισσότερο βοηθητική [/edit]

Το «El Greco» απέκτησε απότομα φήμη στην Ελλάδα αφενός μεν επειδή είναι μια μεγάλη παραγωγή για τα ελληνικά δεδομένα, αφετέρου επειδή συνδέθηκε με τον θάνατο του Σωτήρη Μουστάκα – και εδώ ανοίγει το δεύτερο θέμα της δημοσίευσης.

Δεν ξέρω αν είναι παγκόσμιο το φαινόμενο ή τοπικό στην Ελλάδα αλλά έχουμε μια τάση να καταξιώνουμε καλλιτέχνες μετά θάνατον. Ναι – ξέρω, υπήρξαν και υπάρχουν ορισμένοι καλλιτέχνες που όντας «μπροστά από τον καιρό τους» αναγνωρίστηκαν πολύ αργότερα από τον θάνατό τους, σε εποχές που η κοινωνία ήταν σε θέση να εκτιμήσει το έργο τους. Ανήκει ο Σωτήρης Μουστάκας σε αυτή την κατηγορία ή μήπως τα media πλέον εκμεταλλεύονται ακόμα και τους θανάτους επωνύμων για να κερδίσουν νούμερα από την προκαλούμενη «εθνική συγκίνηση»; Είμαι ο μόνος που έχω αυτή την εντύπωση; Υποδείξτε μου σας παρακαλώ μια ερμηνεία του Μουστάκα (δείτε εδώ μια λίστα) που πιστεύετε ότι θα μείνει στην ιστορία. Μήπως αυτή στο «Εγκέφαλος με βίδα και βαλβίδα»; Μήπως στον «Τσιτσιολίνο»; Μήπως στο «Αν ήταν το βιολί πουλί»;

Ωστόσο, ενώ μπορεί να μην βρίσκω ποιοτικές τις ερμηνείες του, θεωρώ ότι ο Σωτήρης Μουστάκας ήταν ένας όμορφος άνθρωπος που αγαπούσε την δουλειά του και αυτό φαίνεται όχι μόνο από τον τρόπο που μιλούσε στις συνεντεύξεις που είχε δώσει κατά καιρούς αλλά και από την επιλογή του να δουλεύει μέχρι και την τελευταία στιγμή, αφιλοκερδώς και χωρίς να φανερώσει την ασθένειά του. Και φυσικά καθόλου κακό δεν είναι τα media να τιμούν όλους αυτούς τους ανθρώπους όταν αυτοί μας αφήνουν. Αλλά δεν βρίσκω τον λόγο να τους παρουσιάζουν ως ήρωες ή διαννοούμενους ή διαμορφωτές της «εθνικής κουλτούρας» οι ίδιοι δημοσιογράφοι οι οποίοι αν είχαν καλέσει τον Σ. Μουστάκα στις εκπομπές τους 2-3 μήνες νωρίτερα θα τον ρωτούσαν αν θεωρεί ποιοτική την δουλειά που έκανε κατά «την χρυσή εποχή της βιντεοκασέτας». Ή μήπως τον βρήκα ήδη;

Καλημέρα!!!

Σύντομα θα προβληθεί στους κινηματογράφους μια ταινία που πολλοί θα θεωρήσουν ανθελληνική, εγώ όμως μου φαίνεται ότι θα γελάσω αρκετά.

…εγινε το σπίτι σήμερα. Ήρθε ο Δημήτρης με την Ελίζα από εδώ και είδαμε το The Persuit of Happyness. Ψιλοκαταθλιπτικό, αλλά όχι τόσο ώστε να εμποδίσει τον Μήτσο να «χαλάσει τη διατροφή του».
Βασισμένο σε αληθινή ιστορία, ο πρωταγωνιστής Κρις Γκάρντνερ (Γουίλ Σμιθ) προσπαθεί να τα φέρει βόλτα με τα οικονομικά του προβλήματα, όταν η γυναίκα του δεν αντέχει άλλο και τον παρατάει με τον ανήλικο γιο του (τον οποίο υποδύεται ο πραγματικός γιός του Γουιλ Σμιθ, Τζέιντεν). Η ιστορία κρατά το ενδιαφέρον μας καθόλη τη διάρκεια που ο Κρις οδηγείται από τη φτώχεια στην εξαθλίωση και κορυφώνει σε ένα αναμενόμενο όμως happy end.
Καλούτσικο…

Τα τελευταία 3 χρόνια ένα είναι το σήριαλ που μονοπωλεί το ενδιαφέρον στα απανταχού fora. Είναι βέβαια το πασίγνωστο LOST. Προσωπικά το θεωρώ ό,τι καλύτερο έχει βγει στο είδος του. Κάτι σαν το FRIENDS όσον αφορά στην κωμωδία δηλαδή. Κρίνω ότι ο πρώτος κύκλος ήταν ο πιο ενδιαφέρον μαζί με το δεύτερο μισό του τρίτου. Ο δεύτερος έκανε μια «κοιλιά» αλλά με άφησε άφωνο με το cliffhanger με τον Ben στο τέλος αφού ο Michael Emerson παίζει καταπληκτικά. Χιλιάδες(ή μήπως εκατομμύρια;) posts καταλαμβάνουν πολλά MB στους server με συζητήσεις για την εξέλιξη του σεναρίου με τις θεωρίες συνωμοσίας να δίνουν και να παίρνουν. Από πειράματα για την θεραπεία νόσων μέχρι ταξίδια στο χρόνο και εξωγήινους, απ’ όλα έχει ο μπαξές. Σε σημείο που νομίζω πως, καθώς η φαντασία των τηλεθεατών έχει ξεπεράσει αυτή των σεναριογράφων, πολλοί θα είναι αυτοί που θα απογοητευτούν από την κατάληξη της σειράς.
Για όσους λοιπόν είναι θαυμαστές της σειράς, υπάρχουν στο «ελληνικό» διαδίκτυο κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες συζητήσεις στο μεγαλύτερο ελληνικό τεχνολογικό forum Insomnia εδώ και εδώ καθώς και το πολύ καλό blog Lost In Greece.

So, knock yourselves out!

Σήμερα το πρωί είδαι άλλη μια ταινία μιας και όλες οι δουλειές που είχα να κάνω ακυρώθηκαν λόγω γενικής απεργίας. Είδα λοιπόν μια κορεάτικη παραγωγή, το The Host. Ένα σπλάτερ με ποιοτικά εφφέ. Μπράβο στους κορεάτες για την καλή παραγωγή και αίσχος στους έλληνες ερασιτέχνες μεταγλωτιστές που στον υποτιτλισμό αποφάσισαν να σπάσουν λίγο πλάκα με τους «κιτρινιάριδες».

Είδα το Birthday Girl με την Nicole Kidman χθες βράδυ και το Children Of Men σήμερα το πρωί. Καλούτσικες και οι δύο.
Ήξερε κανείς ότι στο Children Of Men ακούγεται το «Όπα όπα» του Αλκαίου από Antique; Το βλέπω στα soundtracks στους τίτλους τέλους της ταινίας αλλά δεν μπορώ να το βρω μέσα στην ταινία…Anyway…