Ένα χρόνο μετά…
Δημοσιευμένο από τον mouridis στην κατηγορία Κοινωνικά, Πολιτική, Προσωπικά
Τέτοιες μέρες, πέρυσι, με τα γεγονότα νωπά και πρωτόγνωρα –για εμένα τουλάχιστον-, η σύγχυση μου ήταν μεγάλη και είχα δυσκολευτεί πολύ να πάρω θέση σχετικά με τα επεισόδια.
Τώρα όμως, ένα χρόνο μετά, μπορώ ψύχραιμα να αναλογιστώ τα αποτελέσματα που είχαν τα επεισόδια εκείνα και να κρίνω εκ των υστέρων. Και, όπως το βλέπω εγώ, το κύριο αποτέλεσμα είναι ότι το επίσημο κράτος λέρωσε τα παντελόνια του. Και έτσι, λόγου χάρη, βλέπουμε πλέον τους μπάτσους να σχολάνε με συνοπτικές διαδικασίες όταν αποφασίζουν να κάνουν τα παραδοσιακά νταηλίκια. Και αυτό είναι μια πολύ θετική εξέλιξη. Τουλάχιστον για μένα, ήταν ο λόγος που κατέβηκα στις ειρηνικές πορείες πέρυσι.
Και ξέρετε τι άλλο είδα; Είδα εκατοντάδες άλλες ειρηνικές πορείες και διαμαρτυρίες που συνέβησαν από πέρυσι, για άλλα θέματα, να μην έχουν κανένα αποτέλεσμα και να μην αναφέρονται καν στις ειδήσεις.
Με απλούστατη λογική λοιπόν, οδηγούμαι στο συμπέρασμα ότι μέχρι να μάθουν οι πολιτικοί (αλλά και ο υπόλοιπος κόσμος) να *ακούν* πραγματικά τις διαμαρτυρίες του κόσμου, δεν πρέπει να καταδικάζω αυτούς που σπάνε και καίνε. Πρέπει να καταλαβαίνω ότι όταν μια ομάδα ανθρώπων, οσοδήποτε μικρή ή οσοδήποτε μεγάλη, αδικείται και στην συνέχεια δεν ακούγεται καν η διαμαρτυρία της, θα καταφύγει στη βία και -σύμφωνα με τα παραπάνω- καλά θα κάνει.
Βέβαια, η ενδεχόμενη επανάληψη των επεισοδίων εκείνων και φέτος -με αφορμή την μαύρη επέτειο του περιστατικού- δεν βλέπω τι θετικά αποτελέσματα μπορεί να έχει. Έστω και με μοναδικό κίνητρο τον φόβο για νέα επεισόδια, το κράτος έδειξε “καλή διαγωγή” και το μόνο που βλέπω να μπορεί να προκύψει από την επανάληψη των επεισοδίων είναι εντονότερη καταστολή. Και αυτό σίγουρα δεν είναι θετικό.
Αυτά, βέβαια, θα τα κρίνω πάλι με περισσότερη ψυχραιμία ένα χρόνο μετά… 
Δημοσιεύσεις (RSS)
Αγαπητέ mouridi
Συνοψίζοντας το σκεπτικό σου σημειώνω ότι τα αποτελέσματα
απο τα περσινά δεκεμβριανά ήταν τα εξής:
α)κύριο αποτέλεσμα η αποπομπή των κακών αστυνομικών.
- Συμφωνώ με το αυτονόητο. Και δεν μου αρέσει να πρέπει να συμφωνήσω
για το αυτονόητο! Κάποια πράγματα πρέπει να θεωρούνται δεδομένα.
Ετσι πρέπει να γίνεται σε κάθε δουλειά, πόσο μάλλον σε δημόσιο λειτούργημα,
που έχει να κάνει με την ασφάλεια και προστασία του πολίτη.
β)Η αδράνεια πλέον των πολιτών στις διαμαρτυρίες.
-Κατανοητή για μένα αντίδραση. Μήπως διότι η διαμαρτυρία δεν έγινε
με τον σωστό τρόπο, και οι διαμαρτυρόμενοι «έχασαν το δίκιο τους»;
Μήπως έγινε κατάχρηση, υπήρχαν άλλοι σκοποί, ή υπήρξαν υπερβολές;
Στην συνέχεια καταλήγεις στο συμπέρασμα ότι:
«Οσο οι πολιτικοί και ο λαός δεν ακούν τις διαμαρτυρίες του
κόσμου, τοτε δεν πρέπει να καταδικάζονται αυτοί που σπάνε και καίνε»
Δηλ. νομιμοποιείς την βία έναντι παντός (ακόμα και του απλού καταστηματάρχη) απο
οποιαδήποτε μερίδα του κόσμου διότι δεν εισακούστηκε η διαμαρτυρία της.
Έχει όμως κάθε μερίδα το δικαίωμα αυτό; Να επιβάλει στον άλλο να ακούσει.
Μήπως κάτι τέτοιο είναι αυταρχικό, ενάντια σε δημοκρατικες αρχες; Μήπως είναι λίγο ασύμμετρα και άστοχα τα μέτρα που χρησιμοποιεί; Μήπως τα ΜΜΕ λειτουργούν με βάση δικούς τους στόχους;
Επίσης ποιο πρέπει να είναι το μέγεθος της μερίδας αυτής;
Με βάση λοιπόν αυτά τα ερωτήματα και εξαιτίας και των φετινών επεισοδίων μήπως δεν πρέπει
να περιμένεις μέχρι του χρονου για να αναθεωρήσεις τις απόψεις σου;
Για τα ερωτήματα του β απαντώ «όχι», για το συμπέρασμα που λες ότι κατέληξα απαντώ «ακριβώς» και στην τελευταία σου ερώτηση απαντώ πάλι «όχι».
Αυτά.
Και πιο συγκεκριμένα φίλε «Ποιός;», αν αυτός ο μπάτσος (http://www.youtube.com/watch?v=_zAroU1wEl0) δεν είναι εκτός σώματος αύριο κιόλας (χωρίς ΕΔΕ και πίπες), εγώ δεν έχω κανένα ηθικό φραγμό να πω ότι χρειάζεται να καεί και φέτος η χώρα.
Έτσι, για να μην έχεις απορίες για τις απόψεις μου.
Συμφωνώ ότι έχει κυρίως αρνητικές συνέπειες. Αλλά έχει και μερικά θετικά αποτελέσματα:
-Σπασμένα πλευρά αστυφυλάκων
-Εκτόνωση τμήματος του φιλήσυχου κόσμου που έχει αγανακτήσει με την αυθαιρεσία των αμόρφωτων χοίρων, με το να τους βλέπει στην τηλεόραση να αποκρούουν πέτρες.
Νοέμβριο 2008 αν με ρωτούσες θα ήμουν εν γένει κατά επεισοδίων που 9 στις 10 φορές είναι απλά αίσχη. Μετά τον Δεκέμβριο, και όσο ο μπάτσος-δολοφόνος δεν είναι μέσα σε φυλακή, θέλω να βλέπω επεισόδια και μπάτσους να πονάνε. Δεν ξέρω γιατί άλλαξα τόσο, δεν το έχω ερευνήσει, αλλά το έχω αποδεχτεί και νιώθω όμορφα.
Καλώς ή κακώς, κανένα κράτος δεν λέρωσε τα παντελόνια του. Μάλλον το αντίθετο έγινε. Τους τελευταίους μήνες η αστυνομία κατεβαίνει Εξάρχεια και κάνει προσαγωγές για πλάκα! Κυριολεκτικά για πλάκα! Μπαίνουν σε πλατείες και μαγαζιά, μαζεύουν κόσμο και φεύγουν κάνοντας κωλοδάχτυλα στους περαστικούς και σε όσους μαζεύονται στα διάφορα αυτοδιαχειριζόμενα πάρκα της περιοχής. Κι αυτό δε γίνεται μόνο στα Εξάρχεια, αλλά και σε πολλές ακόμα περιοχές της Αθήνας. Υποψιάζομαι μάλιστα οτι θα γίνεται και πάνω. Αυτό φίλε λέγεται θράσος και δεν έχει καμία σχέση με αυτό που χαρακτηρίζουμε «λέρωμα των παντελονιών»… Κι εδώ που τα λέμε, γιατί να τα λερώσουν;
Εντάξει, οι περσινές διαδηλώσεις που ήταν γεμάτες επεισόδια (ευτυχώς όχι όλες) ακούστηκαν και με το παραπάνω. Και τι έγινε; Πιστεύεις οτι μέσα από τα ΜΜΕ (το κατεξοχήν εργαλείο της Αστικής Τάξης για την επιβολή των απόψεών της) θα καταφέρεις να αλλάξεις συνειδήσεις; Πιστεύεις οτι μέσα από μερικά λεπτά (έστω ώρες) προβολής (και του κατάλληλου πάντα σχολιασμού) θα καταφέρεις να αντικρούσεις την καθημερινή και αδιάλειπτη προπαγάνδα που δέχεται ο κόσμος; Δεν θα τους νικήσουμε με τα δικά τους μέσα φίλε! Η δική μας δουλειά για την αλλαγή των συνειδήσεων θυμίζει εκείνη του μυρμηγκιού, γίνεται στο μιλητό, στη δουλειά, στη σχολή και γενικότερα εκεί που ζούμε και αντιμετωπίζουμε τα προβλήματά μας. Συγνώμη κιόλας, αλλά θεωρώ αφελές να πιστεύει κανείς οτι θα αλλάξει τη συνείδηση του κόσμου μέσα μέσα από την TV του Λαμπράκη και του Αλαφούζου, ή μέσα από τις εφημερίδες του Μπόμπολα, του Τράγκα και των λοιπών καλόπαιδων!
Βέβαια, έκανα ένα λάθος στα παραπάνω. Η αλήθεια είναι οτι με τα επεισόδια και την προβολή τους από τα MME, υπήρξε τελικά μετατόπιση συνειδήσεων. Όμως, προς ποια κατεύθυνση; Γνωρίζεις έστω και έναν που να κατάλαβε τι ρόλο παίζει σήμερα η αστυνομία, ποιον εξυπηρετεί και ποιος τελικά κάνει κουμάντο σήμερα, κατακλέβοντας τους άλλους; Κι αν είδες κανέναν τέτοιο, είσαι σίγουρος οτι πριν τα επεισόδια και την προβολή τους ήταν στην κοσμάρα του; Γιατί εγώ πιστεύω οτι έτεινε πολύ πριν προς αυτές τις απόψεις. Ήταν ήδη πεισμένος! Είδες κανέναν άνθρωπο που περνάει τη ζωή του μισοκοιμισμένος και μισοφοβισμένος μπροστά σε μια tv, να μπαίνει στη δράση, ή έστω, να βγάζει κανένα ουσιαστικό συμπέρασμα; Εγώ πάντως, μετά τα περσινά είδα τους ανθρώπους που βρίσκονταν στο χώρο της Αναρχίας (είτε έμπρακτα είτε σε θεωρητικό επίπεδο) να γουστάρουν και να μιλάνε για κοσμοϊστορική επανάσταση. Μαζί με αυτούς, είδα κι άλλους να γουστάρουν, μόνο που κι αυτοί είναι ήδη φιλικά προσκείμενοι στο χώρο της Αναρχίας. Οι υπόλοιποι, στη συντριπτική τους πλειονότητα και στην καλύτερη περίπτωση, κράτησαν ίσες αποστάσεις. Και μιλάω για την «καλύτερη περίπτωση» γιατί από τους «υπόλοιπους», οι περισσότεροι τοποθετήθηκαν αρνητικά. Οι περισσότεροι άρχισαν να φοβούνται κάθε είδους κινητοποιήσεις και το χειρότερο… Έφτασαν να παρακαλάνε για περισσότερη αστυνόμευση και περισσότερη δράση από την πλευρά των δυνάμεων καταστολής. Και μπορεί εγώ να μην θεωρώ λογική μία τέτοια αντίδραση/άποψη, αλλά μπορώ να την καταλάβω. Όταν βλέπεις να σου καίνε το αυτοκινητάκι που δεν έχεις ακόμα ξεχρεώσει, όταν βλέπεις να σου καίνε το μικρομάγαζο από το οποίο ζεις, όσο αποτρόπαια κι αν θεωρείς τη δολοφονία του πιτσιρικά, τα παίρνεις με όλους εκείνους που κατεβαίνουν στο δρόμο για να εκτονωθούν! Όποιοι κι αν είναι! Είτε είναι «καλοπροαίρετοι» αναρχικοί, είτε είτε κακομαθημένα παιδιά της Φιλοθέης που θέλουν απλά να ξεσπάσουν, είτε είναι ασφαλίτες…
Και τι να φοβηθεί ρε συ Νίκο η εκάστοτε κυβέρνηση; Την ακίνδυνη για το σύστημα εκτόνωση ή τη συντηρητικοποίηση του κόσμου; Στις απεργιακές κινητοποιήσεις που ακολούθησαν πέρσυ, η συμμετοχή του κόσμου ήταν περιορισμένη! Αντίθετα, οι δυνάμεις καταστολής ήταν πολύ περισσότερες και τραμπούκιζαν ή και χτυπούσαν κόσμο για πλάκα… Κι όσο για τους τηλεθεατές; Οι περισσότεροι από αυτούς έλεγαν «δεν πειράζει, καλύτερα έτσι, παρά να τους αφήνουν να τα σπάνε»! Θα μπορούσα να γράψω πολλά ακόμα, αλλά νομίζω οτι πιάνεις το πνεύμα μου και καθώς είμαι στη δουλειά, δεν έχω και πολύ χρόνο… Θα τα πούμε κι από κοντά πάντως
Να προσθέσω κάτι ακόμα που διαφέυγει από το κεντρικό ποστ:
Γιατί δεν αναρωτιέστε γιατί ΚΑΜΙΑ ΑΛΛΗ κινητοποίηση δεν παρουσιάστηκε απο τα κανάλια;
- Δεν ήταν εξόχως εντυπωσιακό να κλείνουν τα JUMBO από τοςυ εμποροϋπάλληλους σε όλη την Ελλάδα κάθε Σάββατο επί δύο μήνες με τη συμμετοχή χιλιάδων εργαζομένων;
- Δεν ήταν εξόχως εντυπωσιακό να διαδηλώνεις ενάντια στις αποφάσεις της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ μπροστά στην κύρια είσοδο;
- Δεν ήταν εξόχως εντυπωσιακό να κατεβαίνουν στο λιμάνι και στο Περαμα εκατοντάδες εργαζόμενοι και να παίρνουν τα ΜΑΤ στο κυνήγι;
- Δεν είναι εξόχως εντυπωσιακό να κλείνουν ΟΛΕΣ οι γαλακτοβιομηχανίες της χώρας για 2 μέρες και να υπογράφουν τη Συλλογική Σύμβαση που απαιτούσαν οι εργαζόμενοι;
- Μήπως δεν είναι εξόχως εντυπωσιακό – μεγέθους μολότωφ σε βιτρίνα- να απεργεί το Καζίνο της Πάρνηθας για 3 βδομάδες και τελικά να προσλαμβάνονται ΟΛΟΙ οι εργαζόμενοι που μέχρι την τελευταία μέρα ήταν με 3ήμερες συμβάσεις να γίνονται αορίστου χρόνου;
-Αλλά, αν τα ΜΜΕ και οι καλοθελητές παρουσίαζαν τις οργανωμένες κινήσεις των αγανακτησμένων εργαζομένων, τότε πολλοί περισσότεροι θα μιμούνταν το παραδειγμάτους.Θυμηθείτο το καλοκαίρι του ’99 με τους ΝΑΤΟϊκους βομβαρδισμούς…
- ΑΝ στη θέση του αγώνα για τη δουλειά και την καλύτερη ζωή του εργαζόμενου καταφέρουν να βάλουν την τυφλή αντίδραση, τότε, η ζωή μας θα παραμείνει η ίδια και χειρότερη, οι ένοχοι θα είναι οι ανεγκέφαλοι μπάτσοι, ενώ τα αφεντικά τους θα είναι στο απυρόβλητο…
Για σκεψου αυτά! Δεν είναι απλά η τηλεθέαση του καμμένου που υπαγορεύει την ανάδειξη της τυφλής βίας. Είναι και το τί εξυπηρετεί κάτι τέτοιο και ποιός τελικά είναι κερδισμένος.
Να σου πω και κάτι άλλο: Πολλές φορές έχω διαδηλώσει και έχω συγκρουστεί με την αστυνομία. Σώμα με σώμα, όχι με μολότωφ και πετρούλες από μακρυά. Επειδή ο στόχος μου δεν ήταν ο σκοπάνθρωπος αλλά αυτοι που τον όπλιζαν πάντα τον νίκουσα και πετύχαινα το στόχο μου.
Απλά πράγματα…
Δ.
Διαφωνώ. Σίγουρα δεν ήταν τόσο «εντυπωσιακές» όλες αυτές οι κινητοποιήσεις (που εντελώς τυχαία -φαντάζομαι
– είναι όλες του ΠΑΜΕ) φίλε Δημήτρη. Όσες ήταν έστω και λίγο «εντυπωσιακές» (π.χ. λιμάνι) είχαν τα δικά τους 15 minutes of fame (τουλάχιστον). Αν θες, ρωτάμε 100 άτομα στην Θεσσαλονίκη για το αν απέργησε 3 βδομάδες το καζίνο της Πάρνηθας να δούμε πόσοι το γνωρίζουν. Μερικές φορές, ζώντας τα πράγματα από κοντά νομίζεις ότι όπως εσύ τα έμαθες καλά, τουλάχιστον κάτι άκουσε και ο υπόλοιπος κόσμος. Δυστυχώς για εμάς τους αριστερούς, νομίζουμε πολλές φορές ότι ζώντας μέσα στον λαό τον γνωρίζουμε καλά, αλλά αυτό είναι παγίδα. Γιατί γνωρίζουμε καλά ένα μέρος (που τις περισσότερες φορές είναι ήδη κοντά στην αριστερά) και ξεχνάμε εντελώς ένα άλλο. Εκφράζομαι βιαστικά αλλά νομίζω ότι κατάλαβες τι εννοώ και δεν εμβαθύνω.
Και περιττό να πούμε ότι όσες κινητοποιήσεις αναφέρεις είναι ένα μικρό μόνο δείγμα, και παρά τον συνολικά μεγάλο αριθμό ελάχιστες από αυτές είχαν θετικά αποτελέσματα. Ειδικά αυτές για τις οποίες δεν ακούστηκε τίποτα και οι οποίες ενόχλησαν τους λιγότερους.
Επίσης, η «τυφλή αντίδραση» δεν ανοίγει μόνο κεφάλια μπάτσων όπως το θέτεις βολικά για την επιχειρηματολογία σου («ενώ τα αφεντικά τους μένουν στο απυρόβλητο»). Τα αφεντικά τους (και όχι μόνο) αναγκάζονται να δράσουν θετικά ή να εκτεθούν. Ο Ζητάς που χτύπησε την γυναίκα με τη μηχανή του είτε θα αναγκάσει τα αφεντικά του να τον διώξουν με συνοπτικές διαδικασίες, είτε θα τους εκθέσει. Ο κόσμος τα βλέπει. *Όλος* ο κόσμος.
«Πολλές φορές έχω διαδηλώσει και έχω συγκρουστεί με την αστυνομία.»
Σε τιμά.
«Σώμα με σώμα, όχι με μολότωφ και πετρούλες από μακρυά.»
Αυτό τι είναι; Κάποιος ιπποτικός κώδικας πολέμου; Μαγκιά; Εμένα προσωπικά δεν μου λέει κάτι. Το ίδιο θα σε εκτιμούσα και αν πετούσες πέτρες από μακριά. Όπως γουστάρει ο καθένας. Άλλοι είναι archers και άλλοι melee fighters, τι να κάνουμε τώρα;
«Επειδή ο στόχος μου δεν ήταν ο σκοπάνθρωπος αλλά αυτοι που τον όπλιζαν πάντα τον νίκουσα και πετύχαινα το στόχο μου.»
Είναι πολύ ρομαντικό για να το πιστέψω, ότι την ίδια την στιγμή της σύγκρουσης που ο ΜΑΤατζής σε απωθούσε, σε βαρούσε με το γκλομπ ή σε ψέκαζε, εσύ σκεφτόσουν τα αφεντικά του. Μπορεί 5 λεπτά πριν ή 10 λεπτά αργότερα. Όχι όμως εκείνη την στιγμή.
Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα. Το θέμα είναι ότι το αποτέλεσμα μετράει. Και δεν μπορώ να καταλάβω πώς οι προθέσεις αλλάζουν το αποτέλεσμα. Ποιός είναι ο καλός κομμουνιστικός τρόπος να κοπανάς ένα μπάτσο ώστε να μην είναι αυτό κατακριτέο όπως τα τωρινά επεισόδια; Εσύ πώς κοπανούσες στις συγκρούσεις σου;
Ώπα… Το ζήτημα δεν έγκειται στο αν και πώς βαράς το μπάτσο. Φαντάζομαι οτι ο Δημήτρης αναφέρθηκε στις συγκρούσεις έτσι όπως αναφέρθηκε (σώμα με σώμα, από κοντά, με στόχο εκείνο που τον όπλιζε, κ.λπ) όχι γιατί ήθελε να υποδείξει το «σωστό» τρόπο με τον οποίο πρέπει κανείς να παίζει ξύλο. Ήθελε μόνο να τονίσει το οτι ο μπάτσος πρέπει να φάει ξύλο, ΑΛΛΑ αν το «ξύλο» και γενικότερα η πάλη σταματήσουν εκεί, τότε οι υπαίτιοι για όσα αντιμετωπίζουμε… θα μείνουν στο απυρόβλητο. Τώρα, για το ότι ελάχιστοι άνθρωποι στη Θεσσαλονίκη γνωρίζουν τις νικηφόρες κινητοποιήσεις που ανέφερε ο Δημήτρης, αυτό είναι γεγονός. Θα συμπλήρωνα μάλιστα ότι οι γνωρίζοντες είναι ελάχιστοι ακόμα κι εδώ στην Αθήνα. Αυτό όμως δεν μας διδάσκει τίποτα νέο. Η αλλαγή των συνειδήσεων δεν θα έρθει μέσα από την ενημέρωση που προσφέρουν τα αστικά ΜΜΕ. Η αλλαγή των συνειδήσεων επιτυγχάνεται στον αγώνα και απαιτεί μεγάλη προσπάθεια και επιμονή! Σήμερα μπορεί να απέκτησαν την εμπειρία ενός νικηφόρου αγώνα οι εργαζόμενοι στις γαλακτοβιομηχανίες, στο καζίνο και δεν ξέρω κι εγώ που αλλού. Αύριο θα είναι οι εργαζόμενοι σε κάποιο άλλο κλάδο. Η μεταφορά αυτής της εμπειρίας, όπως και η επεξεργασία της (στη σκέψη κάθε εργαζόμενου) με σκοπό την εξαγωγή των σωστών συμπερασμάτων, είναι αποκλειστικά δικό μας καθήκον. Να είσαι σίγουρος ότι σε αυτή τη δουλειά δεν θα μας βοηθήσει κανένα κανάλι!
Κι ένα τελευταίο
Ποιανού τα συμφέροντα υπερασπίζουν οι μπάτσοι; Τα δικά σου και τα δικά μου; Όχι! Της κυβέρνησης; Ούτε! Εκείνων που υπηρετεί η κυβέρνηση; ΝΑΙ! Υπηρετούν και προστατεύουν τα συμφέροντα της αστικής τάξης. Για πες μου, ποιος από τους εκπροσώπους του κεφαλαίου εκτίθεται; Το πολύ πολύ να εκτεθούν ένα-δύο (ή και παραπάνω αν θες) στελέχη της εκάστοτε κυβέρνησης. Και τι έγινε; Αναλώσιμοι είναι κι αυτοί για την αστική τάξη, όπως και οι μπάτσοι. Βέβαια, δε λέω, ίσως να έχουν παραπάνω κόστος από τον απλό στρατιώτη-μπάτσο, αλλά στο βαθμό που λειτουργούν σαν canon-fodder, τα βγάζουν τα λεφτά τους! Με τις φασαρίες που έγιναν πέρσι λοιπόν, εκτέθηκαν μερικοί αναλώσιμοι. Ε, και; Η αστική δημοκρατία δεν κινδύνεψε καθόλου! Το σύστημα δεν έπαθε απολύτως τίποτα! Σήμερα είδαν ΟΛΟΙ το Ζητά που παρέσυρε διαδηλωτές και αύριο είναι πιθανό να δουν ΟΛΟΙ την απομάκρυνσή του. Δυστυχώς όμως, ΚΑΝΕΝΑΣ δεν θα σκεφτεί οτι για όλα αυτά (τη δολοφονία του πιτσιρικά και την αστυνομική βία γενικότερα) φταίει η λύσσα της αστικής τάξης να διαιωνίσει το εκμεταλλευτικό σύστημα που ονομάζεται καπιταλισμός. Ίσα ίσα που μπορεί κάποιοι να σκεφτούν ότι το σύστημα τελικά έχει ανθρώπινο πρόσωπο και με μερικά μπαλώματα ενδέχεται να γίνει ανθρώπινο…
ΥΓ: Τι εννοείς όταν λες «αναγκάζονται να δράσουν θετικά»; Εννοείς το να απολύσουν έναν-δύο μπάτσους, μερικούς γαλονάδες ή και κάποιον υπουργό; Εγώ πάντως, αυτές τις ενέργειες θα τις έλεγα τουλάχιστον υποκριτικές και κυρίως επικίνδυνες! Με κάτι τέτοια βλέπεις, καλλιεργούν την ψευδαίσθηση ότι η αστική δημοκρατία και το οικονομικό σύστημα με το οποίο πάει πακέτο αποτελούν το ιδανικό σύστημα… το πλέον δίκαιο και σύγχρονο… ό,τι καλύτερο μπορεί να έχει η ανθρωπότητα…
ΟΚ. Ζητώ συγγνώμη τότε από τον Δημήτρη για την παρεξήγηση αλλά ήταν λίγο ασαφές όπως το έγραψε.
Να απαντήσω στα δικά σου σχόλια, που πάνω-κάτω είναι τα ίδια με τα οποία διαφωνώ και στο πιο πάνω σχόλιό σου. Θέτεις τα εξής ζητήματα:
1. Το κράτος δεν λέρωσε τα παντελόνια του και εδώ που τα λέμε γιατί να τα λερώσει;
2. Τα ΜΜΕ, το κατεξοχήν εργαλείο της Αστικής Τάξης για την επιβολή των απόψεών της, δεν είναι δυνατόν να χρησιμοποιηθεί από εμάς για να αλλάξουμε συνειδήσεις. Δεν θα τους νικήσουμε με τα δικά τους μέσα.
3. Τα περσινά επεισόδια είχαν αρνητικές επιπτώσεις στις συνειδήσεις των ανθρώπων και δημιουργήθηκαν λάθος συσχετισμοί.
4. Αυτοί που εκτίθενται είναι πιόνια του κεφαλαίου. Η αστική δημοκρατία και ο καπιταλισμός παραμένουν αλώβητα.
1. Τα κράτος σαφώς λέρωσε παντελόνια. Ρωτάω το εξής απλό: είχε την ευχέρεια η οποιαδήποτε κυβέρνηση (τελικά του ΠΑΣΟΚ) να συμβούν και φέτος τα περσινά; Να καούν πάλι όλα; Δεν νομίζω. Άρα, με τον φόβο της κατακραυγής του κόσμου για συμπεριφορά που προκαλεί τους «αντιεξουσιαστές» ή κακή αντιμετώπιση μιας κρίσης, ο κάθε Χρυσοχοΐδης πρέπει να είναι ιδιαίτερα ευαίσθητος σε θέματα αστυνομικής βίας. Τα κίνητρα είναι εξωτερικά και λανθασμένα, αλλά το αποτέλεσμα θετικό.
2. Απλά διαφωνώ. Σαφώς η επανάσταση δεν θα έρθει από την τηλεόραση (πωπώ – τώρα θυμήθηκα το ανεπανάληπτο τραγουδάκι του Gil Scott Heron
). Αλλά μερικές μικρές μάχες και κάποιες θετικές αλλαγές στις συνειδήσεις θα έρθουν (είτε το θέλει η TV, είτε όχι). Και αν δεν έρθουν από την τηλεόραση του Λαμπράκη και του Αλαφούζου, όπως λες, θα έρθουν από το internet του κάθε μπαρμπα-Πέτρου (ότι προλάβουμε πριν γίνει και αυτό σκατά). Και μέχρι να έρθει η επανάσταση, αυτές οι μικρές νίκες είναι αναγκαίες. Γιατί πρέπει να ζούμε για να κάνουμε την επανάσταση. Αν μας έχουν φάει εξοστρακισμένες σφαίρες μπάτσων δεν γίνεται τίποτα.
Και εντέλει, αν αυτό είναι όντως αφελές όπως λες, είναι πιο λογικό ότι με δουλειά «σαν της μέλισσας» (που φυσικά δεν διαφωνώ ότι πρέπει να γίνεται) θα αλλάξει η συνείδηση του κόσμου που θα τον πυροβολά, θα τον φοβίζει και θα τον εκβιάζει το κεφάλαιο από όλα τα μαζικά μέσα; Μπορεί να ανταγωνιστεί με αυτό η παρέμβασή μας; Μήπως πρέπει να προσαρμόσουμε μερικές ιδέες στην νέα εποχή;
3. Ίσως να συνέβη αυτό σε αρκετούς. Εγώ πιστεύω ότι δεν έγινε στους περισσότερους από αυτούς που έχουν την δυνατότητα να αλλάξουν. Τώρα, αν πολώθηκε περισσότερο η άποψη του χουντικού παππού που ούτως ή άλλως δεν υπήρχε ελπίδα να αλλάξει συνείδηση, αυτό είναι κάτι που δεν με απασχολεί καθόλου. Και, όπως και να ‘χει οι άνθρωποι αναγκάστηκαν να σκεφτούν και να προβληματιστούν. Στις δικές μου συζητήσεις με ανθρώπους οι ειρηνικές πορείες δεν έβαλαν κανέναν σε σκέψη παρά μόνο τους ενόχλησαν ως οδηγούς επειδή κλείνουν οι δρόμοι. Στις περισσότερες περιπτώσεις, δεν ξέρουν καν τον λόγο των διαμαρτυριών. Τα περσινά επεισόδια ήταν ταρακούνημα.
4. Αν πιάσω το γέρο μου (που δεν ξέρει καν την ιδεολογική διαφορά δεξιάς με αριστερά) και του πω ότι ο μπάτσος είναι πιόνι του κεφαλαίου και δουλεύει για αυτό θα με στείλει σε ίδρυμα. Δεν έχει σημασία πόση ώρα θα προσπαθώ να του εξηγώ. Αυτό δεν είναι κάτι που το συνειδητοποιεί κάποιος με λόγια. Πρέπει να δει τους κρίκους της αλυσίδας έναν-έναν. Η συνειδητοποίηση του κόσμου δεν γίνεται μονορούφι. Αρχικά είναι άθλος για μένα να πείσω έναν τέτοιο άνθρωπο ότι για την συμπεριφορά του μπάτσου φταίει η κυβέρνηση. Γιατί ήδη αυτός ο πρώτος κρίκος της αλυσίδας δεν είναι αυτονόητος για τον μέσο άνθρωπο. Δεν έχετε συναντήσει στις παρεμβάσεις σας ανθρώπους που λένε «τι φταίει η κυβέρνηση για 5-6 τρελούς μπάτσους;». Εμένα μου το λένε οι περισσότεροι αυτό. Σε αυτόν τον άνθρωπο, υπάρχει κάποια οποιαδήποτε δράση που μπορούμε να κάνουμε εμείς για να καταλάβει ως δια μαγείας ότι ο μπάτσος είναι πιόνι του κεφαλαίου; Είναι αναγκαίο λοιπόν να εκτεθούν πρώτα οι ενδιάμεσοι και στην συνέχεια να γίνει ο συσχετισμός αυτών με το κεφάλαιο.
Σχετικά με το ΥΓ σου:
Δηλαδή εσύ τι προτείνεις ρε Πάνο; Απόλυτη ασυδωσία; Να μην απολύονται οι δολοφόνοι μπάτσοι, να μην παραιτούνται οι υπεύθυνοι υπουργοί γιατί αυτό είναι «υποκριτικό και επικίνδυνο»; Δηλαδή; Τι να κάνουμε; Να αφήνουμε να μας ληστεύουν και να μας σκοτώνουν και εμείς να κάνουμε ειρηνικές πορείες (με τις οποίες θα γελάνε) μέχρι να έρθει (ως δια μαγείας και με αγωνιστική ασυνέχεια) η επανάσταση;
O pvar – υποθέτω ο Πάνος -ερμήνευσε πολύ σωστά αυτό που έγραψα. Δεν ήθελα να το εντοπίσω στη σύγκρουση αυτή καθε αυτή ( άλλωστε όλο το κειμενο μου δείχνει κάτι τέτοιο).
Κοίτα όμως φίλε mouridis: Ναι, όλες οι κινητοποιήσεις που αναφέρθηκα καλύφθηκαν ή και διοργανώθηκαν από το ΠΑΜΕ. Και αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο! Και είναι ένα δείγμα του τι γινόταν στους χώρους δουλειά και στις γειτονιές.
Αναντοίστιχες της επίθεσης που δεχόμαστε; Είναι γιατί και τα όρια του οργανωμένου ταξκικού κινήματος σήμερα είναι μικρά.
Δεν προσπαθώ όμως σε καμία περίπτωση να υποκαταστήσω την τηλεόραση και την προβλή από τα εργαλεία της αστικής ταξης με «φαντεζύ» κινητοποιήσεις. Άσε που όταν γίνονται και τέτοιες – τα 5 πανό στο υπουργείο οικονομικών τα 5 χρόνια της ΝΔ, και άλλες- αυτές δεν παρουσιάζονται!
Προφανώς εκεί ήθελα να καταλήξω: Ο τρόπος διαμαρτυρίας, ο τρόπος πάλης δεν καθορίζεται από τι θα δείξουν και τι όχι!
Από την άλλη, μπορεί να εκτεθεί η κάθε κυβέρνηση αν θα απολύσει ή όχι το δολοφόνο, αν θα τον δικάσει, αν θα του επιβάλει πειθαρχικές ποινές. Θα κάνει αυτό τον κόσμο που τα βλέπει όλα από τον καναπέ του να βγεί στο δρόμο, αν αντιδράσει δυναμικά και ενεργά; Θα τον κάνει να πει: » Ναι ρε, στο σωματείο μου, στο σύλλογο της γειτονίας για τη ζωή που μου στερούνε;» Με τίποτα! απλά θα καλιεργήσει το » υπάρχουν άλλοι για εμάς», » είδες τι έπαθε η γυναίκα» , » που να τρέχω τώρα» κλπ.
Τα παραδείγματα που έφερα όμως ξεκίνησαν με τέτοιος ανθρώπους. Απλούς μεροκαματιάρηδες που απο τη μια μέρα στην άλλη καταστράφηκε η ζωή του! Και μέσα απο το σωματείο τους, από εκεί που ούτε να ψηφίσουν δεν πήγαιναν, κατάφεραν να τα αλλάξουν όλα! Ούτε με τα ΜΑΤ έπαιξαν ξύλο, ούτε μολότωφ πέταξαν. ΚΑΤΕΛΑΒΑΝ τα μέσα παραγωγής που εργάζονται και κατάφεραν να κερδίσουν λίγο παραπάνω από αυτό που είχαν και τους το στέρησαν τα αφεντίκα.
Κερδισαν όμως έναν ολόκληρο κόσμο: Συνειδητοποίησαν τη δύναμη τους στον οργανωμένο ταξικό αγώνα. Αυτό, κανένας πετροπόλεμος δεν θα στο δώσει.
Και κάτι ακόμα για τις …συγκρούσεις: Όταν το μπλόκ που συμμετέχεις πέφτει σαν τείχος πάνω στις διμοιρίες τότε έχει αποτελέσματα. Τότε οι μπάτσοι που είναι 24 ανα διμοιρία όσες διμοιρίες και δακρυγόνα να ρίξουν δεν μπορούν να το σταματήσουν. Αλλά το μπλοκ συγκρούεται με ένα οδόφραγμα όχι για να νικήσει το οδόφραγμα, αλλά για να το διαλύσει και να φτάσει σε αυτόνπου κρύβεται από πίσω! Απλή λογική και απλή στρατηγική.
Ο στόχος κάποιων από τις ομαδούλες που τα σπάνε είναι απλά να πετάξουν πέτρες και μολότωφ στους μπάτους. Το αποτέλεσμα πέρα απο ψυχολογικό – ευφορία και ανάταση στον μπαχαλάκια, ανακούφιση στον μπάτσο- δεν προσφέρει τίποτα άλλο. Ούτε νίκη, ούτε ήττα. Ούτε συνέχεια – πάνω από όλα! Το είδαμ αυτό, ένα χρόνο τώρα
Διαφωνώ
1. Δηλαδή τι μου λες; Ευτυχώς που κάποιοι τα σπάνε όλα, γιατί με αυτό τον τρόπο η κυβέρνηση αναγκάζεται να γίνει πιο ευαίσθητη, να μην προκαλεί τους αντιεξουσιαστές και σε τελική ανάλυση να αποτρέπει την καταστροφή της εκάστοτε πόλης… Δεν ξέρω αν φταίει το οτι δεν έχω πιει καφέ, αλλά αυτό το σχήμα μου φαίνεται λίγο κυκλικό. Άλλωστε, όπως σου είπα, η αστυνομία δεν έχει γίνει ΚΑΘΟΛΟΥ πιο ευαίσθητη! Το αντίθετο. Έχει γίνει πολύ πιο προκλητική…
2. «Αν μας έχουν φάει εξοστρακισμένες σφαίρες μπάτσων δεν γίνεται τίποτα.» Υπερβάλλεις λίγο! Πρώτα θα πάμε από την ασιτία με τους μισθούς και παίρνουμε και μετά από τις σφαίρες τους… Αν ξεκινήσουμε τη δράση μας από τους χώρους δουλειάς (και όχι σπάζοντας βιτρίνες στους δρόμους με τα εμπορικά καταστήματα) τότε οι άνθρωποι στον περίγυρό μας (τουλάχιστον αυτοί) θα αρχίσουν να συνειδητοποιούν τη δύναμη που έχουν. Δέκα τέτοιοι άνθρωποι μπορούν να γίνουν και είναι πολύ πιο επικίνδυνοι για το σύστημα, σε σχέση με εκατό λεπτά προβολής λιθοβολισμών!
3. Πίστεψέ με, οι άνθρωποι ενοχλήθηκαν πολύ περισσότερο από τις πορείες με τις πέτρες! Βλέπεις, ακόμα και όταν διαλύονταν αυτού του είδους οι πορείες, οι δρόμοι πίσω τους ήταν απροσπέλαστοι για τα αυτοκίνητα. Πάντως, η αίσθηση που δημιουργείται στο σύνολο μιας κοινωνίας δεν αποτελεί κριτήριο ορθότητας του αγώνα που κάνει ένα τμήμα της. Πολύ περισσότερο όταν αυτή η αίσθηση καλλιεργείται από τα ΜΜΕ που ελέγχει ένα άλλο τμήμα της κοινωνίας… εκείνο που βρίσκεται απέναντι στους αγώνες! Στην καλύτερη περίπτωση, λοιπόν, οι εντυπώσεις του κόσμου αποτελούν κριτήριο για το πόσο ευρηματικοί και πρωτότυποι ήταν οι διοργανωτές του αγώνα. Όπως καταλαβαίνεις όμως, όλα αυτά βρίσκονται μακριά από την ουσία του πράγματος.
4. «Η συνειδητοποίηση του κόσμου δεν γίνεται μονορούφι.» Συμφωνώ απόλυτα. Διαφωνώ μόνο με την αφετηρία που θέτεις για αυτή τη ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ. Για να πείσεις κάποιον, θα πρέπει να έχεις αδιάσειστα στοιχεία και την καθημερνή εμπειρία σαν σύμμαχο. Αυτά τα δύο μπορείς να τα έχεις μόνο όταν δραστηριοποιείσαι εκεί που συμβαίνει το πραγματικό έγκλημα, εκεί που η κυρίαρχη τάξη εκδηλώνει τις προθέσεις της. Βλέπεις, δεν μας εκμεταλλεύονται στη δουλειά ώστε να μας τρομοκρατούν οι μπάτσοι, αλλά βάζουν τους μπάτσους να μας τρομοκρατούν, για να μας εκμεταλλεύονται στη δουλειά. Οι προθέσεις τους αφορούν στην εκμετάλλευση. Από εκεί πρέπει να ξεκινάμε, γιατί πολύ απλά αυτό δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς! Αν ο άλλος καταλάβει ποιος κάνει κουμάντο στην κοινωνία, θα καταλάβει σχεδόν αμέσως (είπα σχεδόν) το ποιος είναι πιονάκι καθενός. Αντίθετα, αν ξεκινήσεις από τα πιόνια, θα πελαγώσεις σε μια διαδικασία αποκάλυψης της διαπλοκής. Θα προσπαθείς να ξεμπλέξεις κάτι που ούτε και οι ίδιοι δε μπορούν να ξεμπλέξουν. Θα καταντήσεις Τριανταφυλλόπουλός και… το χειρότερο; Όσο επιτυχημένα κι αν παίξεις αυτό το παιχνίδι, δύσκολα θα σε πιστέψουν! Στο ενδιάμεσο μάλιστα, η κυρίαρχη τάξη θα σε στριμώχνει ολοένα και περισσότερο, θα σου αποσπά ολοένα και περισσότερα δικαιώματα κι εσύ, αντί να στρέψεις την προσοχή του κόσμου εκεί, θα του δείχνεις το μπάτσο…
ΥΓ1:
Όχι ρε συ Νίκο, δε λέω αυτό! Μακάρι να απολύσουν όλους τους εμπλεκόμενους. Ωστόσο, θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί μπροστά σε τέτοιες ενέργειες και το σημαντικότερο… να μην τις υποδεχόμαστε σαν κατακτήσεις του κινήματος! Μπορεί ψυχολογικά να μας ικανοποιούν τέτοια μέτρα, αλλά αποτελούν μεγάλη παγίδα! Άλλωστε, όσους και να απολύσουν, την «απόλυτη ασυδωσία» που λες κι εσύ δεν την ακουμπάνε! Η απόλυτη ασυδωσία βρίσκεται αλλού. Εκεί που σκοτώνονται και σακατεύονται εργάτες επειδή τα απαιτούμενα μέτρα ασφάλειας ήταν ασύμφορα, εκεί που κλείνουν σπίτια από την παρατεταμένη ανεργεία και τους μισθούς πείνας ή εκεί που τα παιδιά δεν πάνε ποτέ σχολείο γιατί δεν έχουν λεφτά οι γονείς τους. Η ασυδωσία του κεφαλαίου σκοτώνει και καταστρέφει περισσότερες ζωές από έναν ανεγκέφαλο μπάτσο, ένα τεμπέλη διευθυντή αστυνομικού τμήματος ή έναν υπουργό που ζει στην κοσμάρα του. Επομένως, νομίζω οτι υπερβάλλεις (και μάλιστα πολύ) όταν λες οτι με την απόλυση/απομάκρυνση κάποιου από ένα αξίωμα, κερδίζουμε κάτι, ή τέλος πάντων, καταπολεμάμε την «απόλυτη ασυδωσία»…
ΥΓ2:
Έχω να προτείνω ένα σύνθημα στους μπαχαλάκηδες, αλλά δεν ξέρω που να το αναρτήσω. Αν μου επιτρέπεις λοιπόν… ΚΑΤΩ Η ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΑΠΟ ΒΙΤΡΙΝΑ!!
1. Όχι, δεν λέω αυτό. Παραφράζω διορθώνοντας τον χρόνο διαρκείας που χρησιμοποιείς: «Ευτυχώς που κάποιοι τα έσπασαν όλα, γιατί με αυτό τον τρόπο η κυβέρνηση αναγκάστηκε να γίνει πιο ευαίσθητη, να μην προκαλεί τους αντιεξουσιαστές και σε τελική ανάλυση να αποτρέψει την επανάληψη της καταστροφής της εκάστοτε πόλης». Αυτό δεν είναι κυκλικό. Εκτός αν δεν γίνει πιο «ευαίσθητη» η κυβέρνηση. Και σίγουρα δεν είναι ο καλύτερος τρόπος. Αλλά απ’ ότι φαίνεται, στο συγκεκριμένο θέμα της αστυνομικής ασυδοσίας, που σαφώς δεν ξεκίνησε από την δολοφονία του μικρού, είναι το μόνο που φαίνεται να έφερε κάποια αποτελέσματα. Οι προηγούμενες δράσεις ήταν μάταιες. Και αυτό που τώρα παρατηρείς ως επιδείνωση της προκλητικότητας, εγώ νομίζω ότι είναι *τίποτα* μπροστά σε αυτό που θα επακολουθούσε αν πέρυσι γινόταν μόνο μια ειρηνική πορεία που δεν θα καλύπτονταν καν από τα αστικά ΜΜΕ. Να βλέπαμε τότε τι θάρρος θα έπαιρνε ο κάθε μεγιστάνας, υπουργός και μπάτσος.
2. Σαφώς υπερβάλλω αν με το «σφαίρες μπάτσων» εννοήσεις αποκλειστικά τις σφαίρες μπάτσων. Το επιχείρημα ήταν ότι οι μικρές νίκες (σόρι για τον ηλίθιο όρο) είναι αναγκαίες. Μικρή νίκη είναι να κόψουμε λίγο την ασυδοσία των μπάτσων, να κόψουμε μερικές αυξήσεις τιμών, να κόψουμε μερικές απολύσεις, να ελαττώσουμε λίγο τα εργατικά ατυχήματα, να πετύχουμε λίγες αυξήσεις μισθών. Δεν μπορούμε να περιμένουμε την επανάσταση να λύσει όλα τα ζητήματα οριστικά και ταυτόχρονα. Πρέπει να ζούμε για να επαναστατήσουμε.
Και εγώ απλά λέω ότι αυτές οι μικρές νίκες γίνονται συνεχώς λιγότερες, όσο χρησιμοποιούνται οι παραδοσιακές δράσεις.
3. Μα εγώ δεν είπα ότι δεν ενοχλούνται. Ενοχλούνται, και πολύ μάλιστα. Αλλά κάνουν και κάτι νέο – σκέφτονται. Οι παραδοσιακές πορείες απλά ενοχλούν. Όλοι ξέρουν την αφορμή του περσινού Δεκέμβρη. Και ο κάθε πιτσιρικάς, έστω και 7 χρονών. Και όμως υπάρχει τεράστιο κομμάτι της πιτσιρικαρίας που δεν ξέρει την αφορμή της πρωτομαγιάς. Απλά βλέπει κάτι λούμπεν στοιχεία να κλείνουν τους δρόμους με κόκκινες σημαίες. Από που θα μάθει; Απ’ το σχολείο; Θα προλάβω να διδάξω εγώ και εσύ μια γενιά; Τα συμφέροντα προλαβαίνουν να διδάξουν τα δικά τους πολύ πιο γρήγορα από εμάς. Αν γίνει της πουτάνας, ο πιτσιρικάς θα αναγκαστεί να μάθει μόνος του. Είναι σωστός τρόπος αυτός; Όχι. Πιάνει; Ναι. Desperate times call for desperate measures.
4. Δεν ξέρω αν κατάλαβα καλά τι εννοείς, αλλά μου φαίνεται ότι αυτό που λες με το «Αυτά τα δύο μπορείς να τα έχεις μόνο όταν δραστηριοποιείσαι εκεί που συμβαίνει το πραγματικό έγκλημα, εκεί που η κυρίαρχη τάξη εκδηλώνει τις προθέσεις της» είναι ότι ο μόνος τρόπος για να πείσεις τον κόσμο είναι να τον πιάσεις την στιγμή της προσωπικής του εξαθλίωσης από το κεφάλαιο (π.χ. τον εργάτη που μόλις τον απέλυσαν ή του έκοψαν τον μισθό στη μέση κλπ). Ελπίζω να μην εννοείς αυτό.
ΥΓ. Κοίτα Πάνο. Για εμένα, αν ένας κακός μπάτσος φύγει από το σώμα, αν αποφύγουμε 10 απολύσεις σε ένα εργοστάσιο, αν κερδηθεί μια αύξηση €50 σε ένα άλλο, αν αποφευχθεί 1 μόνο εργατικό ατυχήμα κάθε μέρα κ.ο.κ. είναι νίκη, όπως και αν κερδηθεί. Τίποτα από αυτά δεν αποτελεί λύση αλλά καθένα από αυτά κάνει την ζωή μας καλύτερη και αυτός είναι ο σκοπός μου. Ναι, στο τέλος θέλω και μια άλλη κοινωνία αλλά μέχρι τότε θέλω να έχω και μικρές βελτιώσεις στη ζωή, εφόσον μπορώ να τις φέρω. Και δεν βρίσκω κανένα πρόβλημα στο να θεωρούνται αυτά κατακτήσεις του κινήματος.
Ουφ… Νιώθω αποκαμωμένος από αυτή τη συζήτηση. Όχι απογοητευμένος, μόνο αποκαμωμένος
Έχω την αίσθηση οτι ενώ συμφωνούμε σε αρκετά και θεμελιώδη ζητήματα, αμολάμε εκατοντάδες λέξεις
γύρω από τις διαφωνίες μας, εκφραζόμαστε ορμητικά και με ένταση και με αυτό τον τρόπο αφήνουμε
αιχμές για να πιαστεί ο επόμενος. Δε λέω οτι δεν ήταν ουσιαστικη η συζήτησή μας. Λέω μόνο οτι
συμφωνούμε σε πολύ περισσότερα από όσα αφήνει να φανούν αυτός ο πόλεμος σεντονιών…
Θέλω λοιπόν να ξεκαθαρίσω μόνο δυο πραγματάκια. Θέλουμε και οι δύο να αλλάξει αυτός ο κόσμος.
Ένα σημείο στο οποίο
Θέλουμε και οι δύο την ανατροπή του Καπιταλισμού. Ταυτόχρονα, θέλουμε να περιφρουρούμε τα
δικαιώματά μας! Μέχρι την αλλαγή της κοινωνίας, θέλουμε να σώσουμε όσα μπορούμε και να
βελτιώσουμε ό,τι μπορουμε. Νομίζω οτι μέχρι εδώ συμφωνούμε απόλυτα
μάλλον διαφωνούμε, αφορά στις προτεραιότητες και σε ορισμένους στόχους που πρέπει (ή δεν πρέπει)
να θέτει το ταξικό κίνημα. Εγώ, για να ξεκαθαρίσω την άποψή μου (και όχι για να αντιπαρατεθώ) θα σου
πω οτι έχοντας σαν στρατηγικό στόχο την ανατροποή του καπιταλισμού, θα υποτάξω την τακτική μου και
όλες τις επιμέρους μάχες σε αυτό το σκοπό. Πολλά πράγματα θα βελτίωναν σήμερα τη ζωή μας. Και η αύξηση
των μισθών και η άυξηση του πράσινου στις πόλεις μας. Παρ’όλα αυτά, δεν μπορώ να εξισώσω αυτά τα δύο αιτήματα!
Επιλέγω το πρώτο και για το δεύτερο επιφυλάσσομαι. Δε νομίζω οτι ειναι τοσο σημαντικό ώστε να κατευθύνω προς
τα εκεί το ταξικό κίνημα, ούτε συνδέεται άμεσα και ξεκάθαρα με το στόχο μου. Συνδέεται πιο πολύ με την άποψη
και το στόχο της βελτίωσης του συστήματος… της ήπιας μεταρρύθμισης που θα το κάνει δήθεν ανθρώπινο…
(Ακραίο το παράδειγμα, το ξέρω…
)
Τέλος, ένα ακόμα σημείο στο οποίο νομιζω οτι συμφωνούμε απόλυτα, αφορά στη βία. Ο κόσμος δεν θα αλλάξει
με λουλούδια, πεταλούδες και αγάπη. Με σκληρή σύγκρουση θα αλλάξει και μόνο! Ωστόσο (κι εδώ αναφέρω και
πάλι την προσωπική μου άποψη) η χρήση της θα πρέπει να υποτάσσεται στο στρατηγικό στόχο του ταξικού κινήματος…
Αυτά…
Σήμερα εντελώς τυχαία ‘έπεσα σε ένα βιβλίο με τίτλο «διαλεκτικός ιστορικός υλισμός για ηλίθιους». Αφού το έριξα μια ματιά συνειδητοποίησα ότι όλα τα σημεία που συμφωνείτε, όπως το θέμα της βίας είναι όλα κλεμμένα από το βιβλίο. Το μόνο πράγμα που δεν είχε το βιβλίο είναι η εξής ερώτηση κρίσης, που η σωστή απάντηση θα σας χαρίσει μια καλύτερη ζωή και μια ευκαιρία στην επανάσταση. Ποιος είναι το ταξικό κίνημα;
α) ο αναρχικός που τα έσπασε.
β) ο αναρχικός που μάλωσε με τον αναρχικό που τα σπάσε γιατί του χαλάει το όνομα.
γ) Το Κ.Κ.Ε που πίσω από την άφθαρτη πανοπλία της νομιμοποίησής του ρίχνει ανενόχλητο τα γούνινα βελάκια του
γ’) Οι » χιλιάδες » του ΝΑΡ
δ) ο τυπάς που τον απολύσανε από την δουλεία του
ε) ο τυπάς που δεν τον απολύσανε από την δουλεία του γιατί αποφάσισε να γλείψει τα άπειρα.
ζ) Ο μα»@#@$¨#$ που έγραψε αυτή την πρόταση.
η) εκείνος που χώθηκε στην πορεία για να κλέψει επειδή πεινάει.
θ) εκείνος που χώθηκε απλά να σπάσει γιατί είναι χαλασμένος με τα πάντα
ι) Ο Σύριζα που ξεσκίστηκε να φωνάζει για ενότητα…αλλά τα σκάτωσε με τόσους πολλούς τρόπους.
κ) Όλα τα παραπάνω(είχα περισσότερα, αλλά βαρέθηκα)
Εγώ θα διαλέξω το κ. και θα κλείσω το υπερβολικά ενοχλητικό λογίδιο μου λέγοντας το εξής. Καλές είναι
οι γενικές συζητήσεις για στρατηγικές και τακτικές όταν θες να δικαιολογήσεις την κάθε είδους καθαρότητα-απομόνωση, αλλά ένα είναι το βασικό κριτήριο για να ξέρεις
αν κάνεις το σωστό. «Ενοχλείς» ή όχι το σύστημα;
Νομίζω οτι το μεγαλύτερο μέρος της κουβέντας περιστράφηκε γύρω από το ερώτημα που θέτεις στο τέλος του σχολίου σου! Για πες μας λοιπόν, τι νομίζεις οτι συμβαίνει εδω;
1) Δεν διάβασες τίποτα από όσα γράψαμε;
2) Δεν κατάλαβες τίποτα από όσα δίάβασες;
3) Διάβασες διαγώνια τα κείμενά μας και έσπευσες να γράψεις την αποψάρα σου, ή οποία δεν προσθέτει τίποτα σε όσα έχουν ειπωθεί;
…Βασικά, μη μας πεις. Νομίζω οτι όσοι έχουν διαβάσει το thread μπορούν να μαντέψουν πανεύκολα τη σωστή απάντηση.
ΥΓ: Οι προς πάσα κατεύθυνση αφορισμοί σου, όπως επίσης το γεγονός οτι είναι εντελώς αστήρικτοι και εκφράζουν μια μάλλον εφηβική/ισοπεδωτική απογοήτευση, είναι ΒΕΒΑΙΟ οτι ΔΕΝ «ενοχλούν» το σύστημα. Μάλιστα, θα τολμούσα να πω οτι το βοηθούν να κοιμάται πιο ήσχυα τα βράδια…
Βασικά η αλήθεια είναι ότι ισχύει το 3 μαζί με μια ισχυρή δόση αλκοόλ
(διαβάζουμε ΚΕΠΙΚ υπό όλες τις συνθήκες). Επίσης θα δεχτώ το «εφηβική απογοήτευση» παρ’ όλου που σαν στόχο είχε μόνο και μόνο να μειώσει αυτό που προσπάθησα να πω. Αντιθέτως αρνούμαι τον όρο ισοπεδωτική γιατί σκοπός δεν ήταν η παρουσίαση ενός αδιεξόδου. Και κάνοντας μια επίκληση στον άγνωστο γνώστη, όπως και συ, θα πω ότι όποιος έχει ζήσει λίγο στο χώρο της αριστεράς ξέρει ότι η κατηγοριοποίηση που έθεσα, υπάρχει (ανεξαρτήτως αν αληθεύει) και χρησιμοποιείται από τον καθένα από αυτούς για να διαχωριστεί από τους άλλους. Ξεκάθαρα η άποψη μου λοιπόν είναι ότι οποιοδήποτε προχώρημα αυτή τι στιγμή μπορεί να προέρθει από μια ενωτική στάση απέναντί στην απο-νομιμοποίηση -κακουργοποίηση τον διαφόρων ομάδων και τρόπων αντίδρασης και όχι από μια «καθαρή» στάση διαχωρισμού. Το θέμα από εκεί και πέρα είναι ότι αν έχω δίκιο η όχι δεν μπορεί να αποφασιστεί μόνο σε επίπεδο «λογικών» επιχειρημάτων (δεδομένου ότι το θέμα της συζήτησης διεξάγετε ιστορικά ταυτόχρονα με την ανάλυση του) αλλά μόνο η ίδια η πραγματικότητα και η πράξη θα δείξουν ποια τακτική είναι καλύτερη και ποιος ο καλύτερος αναγνώστης της (πραγματικότητας ). Στο ενδιάμεσο το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να δούμε ποιανού η στάση (δεν αναφέρομε ατομικά) θα κερδίσει την εμπιστοσύνη και την αποδοχή του κόσμου.
Υ.Γ. Στο προηγούμενο μου κείμενο το μόνο που μπορεί να θεωρηθεί ως αφορισμός ήταν αυτό που είπα για το Κ.Κ.Ε. και για αυτό και θεωρώ ότι ήταν λίγο άκυρη η γενίκευση. Και για να μην θεωρηθεί ότι κρύβομαι πίσω από το δάχτυλο μου θα το πω στα ίσια. Θεωρώ ότι το Κ.Κ.Ε είναι μια μεγάλη δύναμη αλλαγής (ως μέγεθος και ως ποιότητα μέρος του κόσμου του) άλλα η συνειδητά επιλεγμένη τακτική διαχωρισμού από την υπόλοιπη αριστερά το εγκλωβίζει καθώς και ένα μεγάλο κομμάτι κόσμου γύρο από αυτό. Προσπάθησα για αρκετή ώρα να βρω τα βιντεάκια από πέρσι, όπου η Παπάρήγα στην πρώτη της δήλωση μετά τα γεγονότα κατηγορεί το σύριζα ότι χαϊδεύει τα αυτιά τον κουκουλοφόρων και αμέσως μετά τα συγχαρητήρια του Καρατζαφέρη για την στάση του Κ.Κ.Ε αλλά δεν τα κατάφερα, οπότε αν θες μπορείς να με κατηγορήσεις ακόμα μια φορά για αστήρικτους ισχυρισμούς.
Α, και κάτι ακόμα. Πιστεύω ότι όσο επικίνδυνη είναι μια άποψη που δίνει ίδια βαρύτητα σε όλα τα μέρη ενός συνόλου(ξαναλέω δεν είχα τέτοια πρόθεση) άλλο τόσο επικίνδυνη είναι η άποψη οτι οι ιδιότητες του συνόλου είναι το άθροισμα των ιδιοτήτων των μερών του.