(Το κύριο θέμα είναι το link στο τέλος αυτής της δημοσίευσης. Αν θέλετε προσπεράστε τον πρόλογο/κρίση συνείδησης)

Κάθε -μα *κάθε*- φορά που διαβάζω ή παρακολουθώ στα ΜΜΕ για κάποιο άλλο θέμα που γνωρίζω καλά ο ίδιος (από την ανάλυση ενός θέματος πληροφορικής ή μαθηματικών, μέχρι τα “γεγονότα” μιας πορείας διαμαρτυρίας) συνειδητοποιώ ότι η εγκυρότητα της πληροφόρησης είναι χαμηλή σε επίπεδο αθλιότητας. Αλλά δυστυχώς, παρά το κάκιστο δείγμα, μερικές φορές και σε θέματα που δεν γνωρίζω, καταφέρνουν -ασυνείδητα- να με επηρεάσουν.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, κάπως έτσι κατέληξα όταν ακούω για συνδέσμους φιλάθλων αθλητικών ομάδων, να έρχονται στο μυαλό μου εικόνες λοβοτομημένων χουλιγκάνων. Αλλά δεδομένου ότι δεν έχω δει ποτέ πως λειτουργεί ένας σύνδεσμος φιλάθλων “εκ των έσω”, αλλά ούτε έχω κατέβει έστω και μια φορά στο γήπεδο, ο λοβοτομημένος είμαι εγώ και καθένας σαν εμένα που βασίζει την γνώμη του για μια ομάδα ανθρώπων αποκλειστικά σ’ αυτά που βλέπει στην τηλεόραση και σ’ αυτά που διαβάζει στις εφημερίδες.

Δεν γνωρίζω. Υποθέτω ότι θα υπάρχει και ένα μη-αμελητέο ποσοστό λοβοτομημένων στους συνδέσμους αυτούς. Αλλά δεν είναι φυσικό σε κάθε σύλλογο, σωματείο ή οποιαδήποτε οργάνωση (αθλητική ή μη), να υπάρχουν και μερικοί ηλίθιοι;

Για να καταλήξω, ο λόγος που περνάω αυτή την ελαφρά κρίση συνείδησης είναι ότι δεν περίμενα ποτέ ότι θα διάβαζα μια από τις πιο εύστοχες αναλύσεις για το τρέχων κοινωνικό σκηνικό, τις διαδηλώσεις και τα πρόσφατα αδικοχαμένα θύματα στο site του Super-3, του γνωστού συνδέσμου φιλάθλων της ομάδας του Άρη. Η δημοσίευση έχει τίτλο “Τρία μέτρα, τρία σταθμά…” και μπορείτε να την διαβάσετε εδώ.