Πρώτο Περιστατικό

Περίπου έξι μήνες πέρασαν από τότε που η κρατική τηλεόραση, με μια πρωτοφανή κίνηση λογοκρισίας, αποφάσισε να διακόψει την εκπομπή Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα (ΡΧΣ) του Στέλιου Κούλογλου, ενώ αυτή διατηρούσε θεαματικότητα πολύ μεγαλύτερη από τον μέσο όρο της ΕΡΤ και ενώ επανειλημμένα είχε βραβευτεί σε Ελλάδα και εξωτερικό.

Οι χιλιάδες φίλοι της εκπομπής είχαν αντιδράσει έντονα τότε, και βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ είχαν μεταφέρει το θέμα μέχρι την Βουλή με σχετικές ερωτήσεις που είχαν υποβάλλει, στον τότε Υπ. Επικρατείας κ. Θ. Ρουσόπουλο (δείτε όλο το χρονικό στη σελίδα της εκπομπής). Ο κ. Ρουσόπουλος τότε, κατέφυγε σε αοριστίες της μορφής “…αυτή η Κυβέρνηση δεν συσκοτίζει, δεν διαστρέφει, δεν ωραιοποιεί, ούτε φοβάται την αλήθεια…” και είπε ότι η συνεργασία της ΕΡΤ με τον κ. Κούλογλου διακόπηκε απλά επειδή έληξε η σύμβαση.

Όταν βγήκε η απόφαση για την διακοπή της εκπομπής, ο Στέλιος Κούλογλου ετοίμαζε την εκπομπή με τίτλο “Κίνα: Από τον Μάο στους Ολυμπιακούς Αγώνες” (η εκπομπή δεν έγινε φυσικά, αφού η ΕΡΤ δεν του έδωσε καν την ανάλογη επιστολή που χρειαζόταν για να εξασφαλίσει δημοσιογραφική βίζα για το ταξίδι στην Κίνα) ενώ μερικοί τίτλοι από τις προηγούμενες εκπομπές του ΡΧΣ είναι:

• “Ελλάδα: Ένας απέραντος σκουπιδότοπος”
• “Επίθεση στο Ιράν. Το τελευταίο αντίο του Τζωρτζ Μπους;”
• “Επιβιώνοντας στην Ελλάδα με 700 ευρώ”
• “Μυστική επιχείρηση: Καταστρέψτε το Ιράκ”
• “Βολιβία: Η εκδίκηση του Τσε Γκεβάρα”
• …. [πλήρης λίστα εκπομπών]…

Απλά και μόνο διαβάζοντας τους τίτλους των εκπομπών, καταλαβαίνει κανείς γιατί ο κ. Ρουσόπουλος μπορεί να είχε δυσκολίες να αναφέρει τους πραγματικούς λόγους που “κόπηκε” η εκπομπή.

Δεύτερο Περιστατικό

Πριν 3 μέρες, ένας 37χρονος ειδικός φρουρός, δολοφόνησε εν ψυχρώ ένα 15χρονο μαθητή επειδή, όπως κατέθεσε, “βαρέθηκα να τρώω πέτρες και να μην κάνω τίποτα”.

Όπως είναι φυσικό ακολούθησαν ειρηνικές πορείες διαμαρτυρίας με χιλιάδες διαδηλωτές σε όλη την χώρα απ’ άκρη σε άκρη. Δυστυχώς, μαζί με τις ειρηνικές διαδηλώσεις, διάφοροι κουκουλοφόροι μπλέχτηκαν στις ειρηνικές πορείες και κατέφυγαν σε βανδαλισμούς, οι οποίοι ξέφυγαν από το να χαρακτηρίζονται “μεμονωμένοι” και πήραν πολύ μεγάλες, αδικαιολόγητες διαστάσεις. Τα κυρίαρχα ΜΜΕ, επί τρεις μέρες, δεν παρουσίασαν ούτε ένα πλάνο από τις ειρηνικές διαδηλώσεις, παρά αναλώθηκαν στην προβολή των βανδαλισμών από τους προαναφερθείς κουκουλοφόρους, τους οποίους μάλιστα αρέσκονται να χαρακτηρίζουν “αντιεξουσιαστές” με σκοπό να δημιουργηθεί στην κοινή συνείδηση ένας συσχετισμός μεταξύ των βανδαλισμών και ενός μεγάλου κλάσματος ανθρώπων που διατηρούν γενικά μια δυσαρέσκεια προς την κυρίαρχη εξουσία.

Με αυτόν τον τρόπο, μέσα σε μια μέρα, τα ΜΜΕ και οι πολιτικοί κατάφεραν να στρέψουν την προσοχή και να μετατρέψουν τον κόσμο, από ένα πλήθος ανθρώπων αγανακτισμένων από την αλόγιστη βία των αστυνομικών, ανθρώπων που ήταν στα όρια της ανοχής, σε φοβισμένα γατάκια που φοβούνται να βγουν από το σπίτι γιατί στην πόλη επικρατεί χάος από τους αντιεξουσιαστές [sic].

Μπείτε απλά στον αγαπημένο σας blog feed aggregator. Οι τίτλοι των post την Κυριακή ήταν του στυλ “Αστυνόμος εκτελεί 15χρονο”, “Και άλλο περιστατικό αστυνομικής βίας”, “Το βίντεο της ντροπής”, “Παραίτηση της κυβέρνησης”, “Όλοι στους δρόμους”. Σήμερα οι τίτλοι είχαν αλλάξει ύφος: “Φωτιά εδώ…”, “Εγκλωβίστηκαν εκεί…”, “Αποπνικτική η ατμόσφαιρα εδώ…”, “Γιατί δεν τους σταματά η αστυνομία;”. Σε χρόνο ρεκόρ, τα αισθήματα του κόσμου χειραγωγήθηκαν από την αγανάκτηση στον φόβο και τελικά στην παραίτηση.

Και δεν μιλάμε για τον “αγράμματο λαουτζίκο”. Αυτοί έχουν τρομοκρατηθεί: αγοράζουν γάλα για απόθεμα και παρκάρουν το αυτοκίνητο στα προάστια. Μιλάμε για τους ατρόμητους bloggers που σύμφωνα με την πρόσφατη έρευνα της VPRC [pdf] είναι προοδευτικοί αριστεροί στην συντριπτική τους πλειοψηφία. Γι’ αυτούς που, κατά 77%, προτιμούν να κάνουν κάτι για να αλλάξει η κοινωνία, παρά να κοιτάνε τον εαυτό τους (ωσάν αυτά να διέφεραν, αλλά anyway..).

Και με αυτά και με τα άλλα, καταλήξαμε να διαβάζουμε σε αυτήν την μπλογκόσφαιρα, όχι μία, όχι δύο, αλλά πολλές φορές (θα έλεγε δηλαδή κάποιος ότι δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό) την άποψη ότι η δολοφονία του πιτσιρικά, αυτή όντως ήταν μεμονωμένο περιστατικό, ένα ατύχημα if you like, και συνεπώς, γιατί κάποιοι βγάζουν τα πνευμόνια τους σε πορείες φωνάζοντας για πολιτικές ευθύνες; Ποιές πολιτικές ευθύνες ρε παιδιά; Ένα ατυχηματάκι ήταν! A twist of fate όπως θα έλεγαν οι φίλοι μας οι αμερικάνοι.

One ring that rules them all…

Ποιά είναι η διαφορά μιας σειράς μεμονωμένων περιστατικών από την οργανωμένη βία; Γιατί η επαναλαμβανόμενη αστυνομική βία είναι μεμονωμένα περιστατικά και μόνο οι βανδαλισμοί των κουκουλοφόρων είναι βία για την οποία, σύμφωνα με τις δηλώσεις του κ. Παυλόπουλου σήμερα, “πρέπει να αναλογιστούμε τι συμφέροντα κρύβει πίσω της”; Δεν πρέπει να αναλογιστούμε και πού οφείλεται η αστυνομική βία; Ή μήπως δεν είναι επαναλαμβανόμενη και απλά υπερβάλλουν κάποιοι που έχουν συμφέροντα αν πέσει η κυβέρνηση;

Εδώ είναι που δένουν τα δύο περιστατικά που αναφέρω εγώ: Το ΡΧΣ και η δολοφονία του 15χρονου. Βλέπετε, μια από τις τελευταίες εκπομπές του ΡΧΣ (βγήκε στον αέρα στις 12 Ιουνίου 2008) έχει τίτλο “Ορισμένα μεμονωμένα περιστατικά” και σε αυτήν ο Στέλιος Κούλογλου ασχολείται με τα διάφορα περιστατικά αδικαιολόγητης αστυνομικής βίας. Σε αυτήν, ο τηλεθεατής μπορεί να παρακολουθήσει μια σειρά περιστατικών καθώς και τις ποινές που επιβλήθηκαν στους αστυνομικούς που τα διέπραξαν, Σε αυτήν, μπορείτε να δείτε μόνοι σας αν όντως υπάρχει πολιτική ευθύνη. Αφιερώστε λίγο χρόνο…

Αν δεν σας έφτασε αυτή η εκπομπή του ΡΧΣ μπορείτε να ρίξετε μια ματιά και εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και σε δεκάδες άλλα βίντεo στο διαδίκτυο (χώρια από τις διάφορες φωτογραφίες και κάποια ηχητικά ντοκουμέντα).

Τι πρέπει να περιμένει κανείς να γίνει όταν σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, οι μέγιστες ποινές που επιβλήθηκαν στους αστυνομικούς ήταν εξάμηνες αργίες και χρηματικά πρόστιμα των 1000 ευρώ; (Σε κάποιες περιπτώσεις οι αστυνομικοί αυτοί έχουν πάρει και προαγωγές όπως είδατε στο ΡΧΣ) Δεν είναι αναμενόμενες οι αυτοδικίες, όταν, όχι μόνο το σύστημα τήρησης της τάξης, αλλά και το δικαστικό σύστημα είναι διεφθαρμένα; Δεν υπάρχουν πολιτικές ευθύνες; Είναι μεμονωμένα περιστατικά;

Ο κ. Παυλόπουλος και ο κ. Χηνοφώτης υπέβαλαν τις παραιτήσεις τους για λόγους ευθιξίας! Ευθιξίας! Καταλαβαίνετε; Θίγονται εύκολα! Είναι ευαίσθητοι. Δεν έχουν ευθύνες! Απλά θίγονται! Αλλά ο καλός κ. Καραμανλής, σαν άλλος μπαμπά-Στρουμφ, δεν αφήνει τα στρουμφάκια να παραιτούνται για ψύλλου πήδημα, μόνο και μόνο επειδή είναι ευαίσθητοι και θίγονται…

Ζητώ συγγνώμη από τον Στέλιο Κούλογλου επειδή, στην δημοσίευσή μου, έκλεψα τον τίτλο της εκπομπής του. Αλλά καθώς φαίνεται, εγώ μιλούσα για δύο άλλα περιστατικά. Μια λογοκρισία και ένα νέο περιστατικό αστυνομικής βίας. Και όπως τελικά αποδείχθηκε, ούτε αυτά ήταν μεμονωμένα. Προδίδουν και αυτά ένα μοτίβο: την συμπεριφορά ενός δικτατορικού καθεστώτος…